در ايران با اینكه اولین سرویس هوایی مسافربری دولتی در 1306ش با استفاده از هواپیماهای یونكرس آلمانی تاسیس گردید. اما چندان پیشرفتی در استفاده از هواپیما به عنوان وسیلة انتقال مسافر و كالا به عمل نیامد؛ تا اینكه در 1323 ش شركت هواپیمایی ملی ایران (هما) به وجود آمد و با 4 فروند هواپیمای موجود در كشور كه دو تای آن به شركت ایران تور تعلق داشت، آغاز به كار كرد. در 1327 ش ایران عضویت ایكائو (سازمان بین‌المللی هواپیمایی كشوری) و پس از آن عضویت یاتا (سندیكای بین‌المللی هواپیمایی) را پذیرفت. در 1328 ش قانون تاسیس اداره كل هواپیمایی كشور در داخل تشكیلات وزارت راه از تصویب گذشت. به موجب این قانون وظایف عمده‌ی این ادارة كل ایجاد فرودگاهها در داخل كشور، تاسیس ایستگاه‌های هواشناسی، نظارت در فعالیت هواپیمایی كشوری، تربیت متخصص فنی، تشویق صنایع مربوط به هواپیمایی، تهیه طرح موافقت نامه و قراردادهای هواپیمایی با دول خارجه و شركت در كنفرانس‌ها و گردهمایی‌های بین‌المللی مربوط به هواپیمایی بود. در سال‌های پیش از انقلاب در داخل كشور جمعاً 26 فرودگاه فعال بودند كه از میان آنها مهرآباد (تهران) و آبادان و شیراز بین‌المللی بودند. در 1375ش شمار فرودگاه به حدود دو برابر سالهای قبل از انقلاب اسلامی، یعنی به رقم 50 رسید كه از این شمار 8 فرودگاه در جزایر خلیج فارس قرار داشتند.