ايرانيان خارج از کشور

جنگ تحميلي

صدام حسین در تاریخ 26/ 6/ 59 با حضور در جلسه فوق العاده مجلس ملی عراق قرارداد مرزی ششم مارس 1975 بین ایران و عراق ، موسوم به " قرارداد الجزایر " را كه خود شخصاً آنرا امضاء كرده بود بطور یك جانبه لغو و اعلام كرد :

" ( من‌ ) در برابر شما اعلام می كنم كه ما قرارداد ششم مارس 1975 الجزایر را كاملاً ملغی می دانیم و شورای فرماندهی انقلاب ، تصمیم خود را در این زمینه اتخاذ خواهد كرد . "

مجلس ملی عراق نیز در یك جلسه فرمایشی فوق العاده در همان شب تصمیم شورای فرماندهی انقلاب عراق را مورد تأیید قرار داده ، در پایان جلسه خود طی پیامی برای صدام حسین اعلام داشت :

" تصمیم شورای فرماندهی مبین اراده مردم عراق دائر بر رد كهنه پرستی و مقابله با تجاوز می باشد " .

و بالاخره رژیم عراق علیرغم اعلام تعهد نسبت به مفاد منشور ملل متحدو بر خلاف بند یك ماده 33 این منشور در مورد عدم توسل به زور و مراجعه به راه های مسالمت آمیز در هنگام اختلاف بین دولت ها در روز 31 شهریور ماه طی یك حمله ی گسترده در جبهه ای بطول بیش از 1300 كیلومتر به خاك میهن اسلامی ایران تجاوز و در جنوب تا نزدیكی شهر اهواز پیشروی نمود .

در این حمله ی گسترده شهرهای بسیاری از جمله خرمشهر ،‌ قصر شیرین ، هویزه ، موسیان ، سومار ، خسروی ، ازگله ، گیلان غرب ، آبادان ، بستان ، مهران ، سوسنگرد ، شوش ، نفت شهر یا صد درصد ویران گشت و یا آسیب كلی دید .

همچنین بیش از 1300 روستا در مناطق تحت اشغال دشمن ویران گشت كه از جمله آنها : 365 روستای عرب نشین خوزستان بود كه اهالی آنها نیز به گروگان گرفته شد .

بدین ترتیب در تاریخ 31/6/59 جنگی تمام عیار آغاز شد كه دریك سوی آن نظامی استبدادی و مبتنی به زور قرار داشت و در سوی دیگر آن حكومتی مردمی .

در یك سوی آن مردمی كه هیچ تمایلی به جنگ نداشتند و به زور روانه جبهه های جنگ شده اند و در سوی دیگر مردمی كه بر تن فرزندان خود كفن می پوشاندند و آنها را آماده دفاع از اسلام و میهن اسلامی خویش می ساختند.

در یك سو حكومتی كه نظامیان آن گروه ، گروه خود را تسلیم جبهه مقابل می كردند و یا در هنگام فرار از جبهه جنگ توسط فرماندهان خود اعدام می شدند و در سوی دیگر سالخوردگان و نوجوانان كه عاشق شهادت بودند و داوطلبانه به جبهه ها روی می آوردند .

رژیم عراق با دریافت اطلاعات خود از عوامل ضد انقلاب داخلی و دستگاه های جاسوسی به مدت بیست ماه پس از آغاز پیروزی انقلاب اسلامی به توطئه چینی و تهیه مقدمات جنگ پرداخت تا سرانجام در 31 شهریور ماه 1359 حمله گسترده خود را به خاك جمهوری اسلامی ایران آغاز كرد و قسمت وسیعی از اراضی نواحی غربی و جنوبی ایران را به تصرف خود در آورد

در این مدت بیست ماهه زمینه سازی جنگ ، رژیم عراق با حمایت از ضد انقلاب داخلی تلاش می كرد كه حكومت مركزی جمهوری اسلامی ایران را تضعیف نماید و اقلیت های قومی و زبانی ایران را علیه حكومت مركزی تحریك كند . رژیم عراق خوزستان را عربستان نامید و علناً نقشه هایی چاپ كرد كه در آن خوزستان ، عربستان نامیده شده و به عنوان بخشی از خاك عراق قلمداد شده بود .در یك سو حكومتی كه نظامیان آن گروه ، گروه خود را تسلیم جبهه مقابل می كردند و یا در هنگام فرار از جبهه جنگ توسط فرماندهان خود اعدام می شدند و در سوی دیگر سالخوردگان و نوجوانان كه عاشق شهادت بودند و داوطلبانه به جبهه ها روی می آوردند .

مقامات این رژیم نیز بارها اعلام كردند كه آمادگی دارند به هر حركت تجزیه طلبانه ای كمك كنند و ایران را به ملت های كوچكی تقسیم نمایند ، از جمله صدام حسین در تاریخ 24 اسفند ماه 1359 اعلام كرد : ( عراق‌ ) آماده است هرگونه كمك ، منجمله اسلحه گرم در اختیار گروه های مخالف ایرانی بگذارد ، عراق دیگر مایل نیست كه ببیند ایران وحدت خود را حفظ می كند . و یا سعدون حمادی وزیر خارجه وقت عراق در تاریخ 16 فروردین ماه 1360 گفت : " مراجع مشخص مشغول بحث درمورد تجزیه جغرافیائی ایران می باشند " .

رژیم عراق علاوه بر تحریك اقلیت های قومی و زبانی ایران و حمایت از ضد انقلاب از آغاز پیروزی انقلاب اسلامی ، در نواحی مرزی نیز عملاً دست به حملات و تحریكات مكرر زد ، بطوریكه تا 31 شهریور ماه 1359 جمعاً 636 مورد از تجاوزات زمینی و هوایی ارتش عراق علیه خاك جمهوری اسلامی ایران به ثبت رسیده است .

این تجاوزات از تاریخ 13 فروردین ماه 1358 یعنی ، تنها 50 روز پس از پیروزی انقلاب اسلامی با تجاوز هوایی به شهر " مهران " آغاز گشت و همچنان تا حمله گسترده عراق به ایران ادامه یافت .