منتهای گاهانی كه حدود اوستای موجود را در بر می‌گیرد ، شامل این بخشهاست:

الف ـ گاهان (گاتها یا گاثاها) : این متن كهن‌ترین اثر ادبی موجود ایرانی است كه بیشتر ایران شناسان برآنند كه در هزارة 1ق‌م سروده شده است . گاهان جمع گاه (در اوستا : گاثا ، به معنای سرود) قدیم‌ترین بخش اوستا و مشتمل بر 17 سرود است كه در اوستای كنونی در میان یسنها (28 تا 33 و 33 تا 51 و 53) قرار دارد . اشعار گاهانی كه گفته می‌شود سرودة خود زرتشت است ، از جملة مشكل‌ترین متونی است كه تاكنون نوشته شده است و ترجمة گاهان به زبان پهلوی نیز چندان كمكی به فهم بهتر آن نمی‌كند . زیرا به سبب فاصلة زمانی ، حتی در دوران ساسانیان نیز برای موبدان زردشتی زبانی مشكل و گاه غیر قابل فهم بوده است .

اشعار گاهان هجایی است و از نظر ساختمانی به اشعار ودایی شباهت دارد . به نظر گرشویچ به رغم ابهامات واژگانی ، صرفی و نحوی ، و پیچیدگی زبان شعری گاهان ، عقاید رفیع و والای زردشت از میان این اشعار غنایی مذهبی كه برای بیان اندیشه‌ای روشن و انسانی و تحولی در اندیشه و تفكر سروده شده ، آشكار و مشهود است .

ب ـ یسن هفت‌(( ها)) : این بخش را كه یسنهای هفت فصل (یسنهای 35 تا 41) نیز می‌نامند ، قدیم‌ترین بخش اوستا پس از گاهان ، و به نثر است .

ج ـ دعاهای یسن 27 : در این بخش متن دعاهای معروف زردشتی نظیر اهونور ، اشم وهو وینگهه‌هاتام آمده است .